بررسی اثر بخشی مهارتهای رفتار درمانی دیالکتیکی در دانش آموزان مقطع متوسطه دارای اضطراب امتحان نقش خودکنترلی به عنوان مکانیسم تغییر

هدف این پژوهش بررسی اثر بخشی مهارتهای رفتار درمانی دیالکتیکی توجه آگاهی و اثر بخشی بین (فردی) بر بهبود خودکنترلی دانش آموزان مقطع متوسطه دارای اضطراب امتحان شهر کرمانشاه بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون و گروه کنترل بود جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر بود که در سال تحصیلی ۱۴۰۳ - ۱۴۰۲ در شهر کرمانشاه مشغول به تحصیل بودند. نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر هر گروه ۱۵ نفر بودند که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند ابزار پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب امتحان ساراسون (۱۹۷۵) و پرسشنامه خودکنترلی تانجی (۲۰۰۴) بود. گروه آزمایش ۱۰ جلسه یک ساعته تحت رفتار درمانی دیالکتیکی قرار گرفتند و گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. در پایان جلسات پس آزمون به عمل آمد تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس تک متغیره انجام شد. نتایج نشان داد که مهارت های رفتار درمانی دیالکتیکی توجه آگاهی و اثر بخشی بین (فردی بر خودکنترلی دانش آموزان دارای اضطراب امتحان در مرحله پس آزمون تاثیرگذار بوده است.

کلیدواژه ها:

اضطراب امتحان ، رفتار درمانی دیالکتیکی ، خودکنترلی