معماری بومی به مثابه ابزار مدیریت مقصد گردشگری و خلق تجربه مکانی

در سال های اخیر، مدیریت مقصد گردشگری به عنوان یکی از رویکردهای کلیدی در توسعه پایدار مقاصد گردشگری مورد توجه پژوهشگران و سیاست گذاران قرار گرفته است. در این میان، معماری بومی به مثابه عنصری هویت ساز و تجربه محور، می تواند نقشی موثر در ارتقای کارآمدی مدیریت مقاصد گردشگری ایفا کند. هدف پژوهش حاضر تبیین جایگاه معماری بومی به عنوان ابزاری راهبردی در مدیریت مقصد گردشگری و بررسی نقش آن در خلق تجربه مکانی برای گردشگران است.پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، کیفی–تحلیلی است. داده های پژوهش از طریق مطالعه نظام مند ادبیات علمی، تحلیل چکیده ها و اسناد تخصصی مرتبط با معماری بومی و مدیریت مقصد گردشگری گردآوری شده است. تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل محتوا انجام شده و مفاهیم کلیدی در قالب مقوله های اصلی و فرعی طبقه بندی شده اند.یافته های پژوهش نشان می دهد که معماری بومی، از طریق تقویت هویت مکانی، افزایش حس تعلق، و انطباق با شرایط اقلیمی و فرهنگی، نقش موثری در شکل دهی تجربه گردشگر و تمایز مقصد ایفا می کند. همچنین، نتایج حاکی از آن است که ادغام اصول معماری بومی در راهبردهای مدیریت مقصد گردشگری، می تواند منجر به افزایش رضایت گردشگران، ارتقای تصویر ذهنی مقصد و بهبود پایداری اقتصادی و اجتماعی شود. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت توجه نظام مند به معماری بومی در فرآیندهای برنامه ریزی و مدیریت مقاصد گردشگری تاکید کرده و آن را به عنوان یکی از ابزارهای موثر تحقق توسعه پایدار گردشگری معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، مدیریت مقصد گردشگری ، تجربه مکانی ، هویت مکانی ، گردشگری پایدار