مدیریت پایدار گردشگری دریایی و ساحلی: پیوند زیرساخت، اقتصاد و حکمرانی هوشمند با دیپلماسی

ایران با برخورداری از بیش از ۵۸۰۰ کیلومتر خط ساحلی در شمال و جنوب کشور، ظرفیت های طبیعی، فرهنگی و ژئوپلیتیک کم نظیری برای توسعه گردشگری دریایی و ساحلی دارد. این فضاها می توانند به عنوان موتور محرک توسعه پایدار عمل کنند و در ایجاد اشتغال، جذب سرمایه گذاری و ارتقای کیفیت زندگی جوامع محلی نقش آفرین باشند. با این حال، بررسی وضعیت موجود نشان می دهد که ضعف زیرساخت های فیزیکی و هوشمند، نبود سیاست های یکپارچه، ناهماهنگی نهادی، کمبود سرمایه گذاری و فقدان دیپلماسی گردشگری فعال از مهم ترین چالش های این حوزه محسوب می شوند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی– تحلیلی انجام شده و تلاش کرده است ضمن ارائه تصویری روشن از وضعیت موجود، روابط میان عوامل موثر بر مدیریت پایدار گردشگری دریایی و ساحلی را شناسایی کند. یافته ها نشان می دهد که توسعه پایدار این حوزه نیازمند چارچوبی جامع و تلفیقی است که چهار محور کلیدی زیرساخت هوشمند، اقتصاد دریاپایه، حکمرانی یکپارچه و دیپلماسی گردشگری فعال را به صورت هماهنگ در نظر گیرد. چنین چارچوبی می تواند ضمن حفاظت از منابع طبیعی و فرهنگی، به ارتقای رفاه جوامع محلی، افزایش رضایت گردشگران، جذب سرمایه گذاری داخلی و خارجی و تقویت جایگاه ایران در تعاملات منطقه ای و جهانی منجر شود. در نهایت، پژوهش حاضر الگویی بومی و کاربردی ارائه می دهد که با اصلاح حکمرانی، توسعه زیرساخت های استاندارد و هوشمند، بهره گیری از ظرفیت های اقتصاد آبی و بازسازی تصویر بین المللی کشور، می تواند گردشگری دریایی و ساحلی ایران را به موتور محرک توسعه پایدار و ارتقای قدرت نرم ملی بدل سازد.

کلیدواژه ها:

مدیریت پایدار گردشگری ، زیرساخت هوشمند ، اقتصاد آبی ، حکمرانی یکپارچه ، دیپلماسی گردشگری