معماری منظر ساحلی به عنوان محرک توسعه گردشگری دریایی: تحلیل الگوهای طراحی فضاهای عمومی ساحلی

معماری منظر ساحلی نقش کلیدی در تقویت تجربه های گردشگری دریایی و ارتقای جذابیت مناطق ساحلی ایفا می کند. طراحی هوشمند فضاهای عمومی ساحلی نه تنها بر بهبود دسترسی، امنیت و رفاه گردشگران تاثیرگذار است، بلکه می تواند زمینه ساز توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جوامع محلی نیز باشد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل الگوهای طراحی فضاهای عمومی ساحلی به عنوان محرک توسعه گردشگری دریایی، بر مبنای رویکرد توصیفی–تحلیلی و با استفاده از استراتژی مطالعات موردی انجام شده است. داده ها از طریق روش های میدانی شامل مشاهده مستقیم، بررسی اسناد و نقشه ها، تحلیل تصاویر هوایی و پایش فعالیت های گردشگران جمع آوری شده اند و سپس با بهره گیری از روش تحلیل محتوا و تحلیل کمی–کیفی داده ها، مورد پردازش قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد که طراحی فضاهای عمومی ساحلی با ترکیب عناصر طبیعی و مصنوع، ایجاد مسیرهای پیاده روی و فضای نشستن مناسب، ارائه امکانات تفریحی و فرهنگی، و توجه به هویت محلی و ویژگی های اقلیمی، تاثیر مستقیم بر افزایش رضایت گردشگران، طول ماندگاری و میزان استفاده از فضاهای ساحلی دارد. همچنین، هماهنگی طراحی منظر با نیازهای اجتماعی و فرهنگی جامعه محلی، تاب آوری محیطی و پایداری گردشگری دریایی را ارتقا می دهد. این پژوهش چارچوبی برای بهبود طراحی فضاهای عمومی ساحلی ارائه می دهد که می تواند راهنمای برنامه ریزان شهری، معماران منظر و سیاستگذاران گردشگری باشد..

کلیدواژه ها:

معماری منظر ساحلی ، گردشگری دریایی ، فضاهای عمومی ، طراحی پایدار ، هویت مکان ، تاب آوری محیطی