طراحی معماری و شهرسازی ساحلی بر پایه اصول پایداری و هویت بومی در سواحل مازندران

استان مازندران با داشتن سواحل غنی و تنوع فرهنگی و طبیعی، ظرفیت بالقوه ای برای توسعه پایدار گردشگری ساحلی دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش طراحی معماری و شهرسازی ساحلی مبتنی بر اصول پایداری و هویت بومی در تقویت گردشگری و توسعه متوازن سواحل مازندران انجام شد. روش تحقیق به صورت توصیفی–تحلیلی و با رویکرد ترکیبی کیفی–کمی طراحی شد؛ در این راستا داده ها از طریق مطالعات میدانی، مشاهده محیطی، تحلیل اسناد و مصاحبه با خبرگان حوزه معماری، شهرسازی و گردشگری جمع آوری گردید. برای تحلیل داده ها از نرم افزار NVivo و روش تحلیل گفتمان جهت شناسایی روندهای طراحی و اولویت های محلی استفاده شد. یافته ها نشان می دهد که تلفیق عناصر معماری بومی، استفاده از مصالح محلی و رعایت اصول طراحی پایدار می تواند علاوه بر حفظ هویت فرهنگی، موجب کاهش اثرات زیست محیطی و ارتقای تجربه گردشگران شود. پژوهش در سه مرحله طراحی، تحلیل و ارزیابی ارائه شد؛ ابتدا شاخص ها و معیارهای طراحی پایدار و بومی استخراج شد، سپس نمونه های موردی سواحل منتخب تحلیل و با شاخص های تدوین شده مقایسه گردید، و در نهایت راهکارهای عملیاتی برای طراحی معماری و شهرسازی ساحلی با رویکرد پایدار ارائه شد. نتایج پژوهش می تواند به سیاست گذاران و برنامه ریزان ساحلی در اتخاذ تصمیمات راهبردی و توسعه متوازن سواحل مازندران کمک کند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، شهرسازی ساحلی ، توسعه پایدار ، گردشگری ساحلی ، هویت فرهنگی ، سواحل مازندران