نقش معماری بومی و طراحی پایدار در توسعه گردشگری ساحلی: رویکردی مبتنی بر اقتصاد دریا محور

استان مازندران با موقعیت جغرافیایی ممتاز، تنوع طبیعی چشمگیر و میراث فرهنگی–تاریخی غنی، ظرفیت بالایی برای توسعه گردشگری ساحلی مبتنی بر اقتصاد دریا محور دارد. هدف این پژوهش، بررسی نقش معماری بومی و طراحی پایدار در تقویت جذابیت و پایداری پروژه های گردشگری ساحلی و ارائه چارچوب علمی برای تصمیم گیری بهینه سرمایه گذاران و سیاست گذاران است. این مطالعه به روش توصیفی–تحلیلی و با استفاده از مدل های تصمیم گیری چندمعیاره AHP و VIKOR انجام شد. داده ها از طریق پرسشنامه ها، مصاحبه با کارشناسان و منابع ثانویه جمع آوری و با نرم افزارهای SPSS و Excel تحلیل شدند. شاخص های کلیدی شامل بازده اقتصادی، اشتغال زایی، ریسک اجتماعی و تاثیر بر توسعه محلی بوده است. نتایج نشان می دهد پروژه های توسعه اسکله ها و بنادر گردشگری، ایجاد تفریحگاه های دریایی با زیرساخت های اکوتوریسم و سرمایه گذاری در اقامتگاه های ساحلی پایدار بیشترین جذابیت اقتصادی–اجتماعی را دارند. همچنین، موفقیت این پروژه ها به هماهنگی سیاست های محلی، مشارکت فعال جوامع ساحلی و جذب سرمایه گذاران بخش خصوصی بستگی دارد. این پژوهش با ارائه تحلیل علمی و مدل تصمیم گیری چندمعیاره، می تواند راهنمای کاربردی برای برنامه ریزان، سیاست گذاران و سرمایه گذاران باشد و زمینه ساز توسعه متوازن، پایدار و مبتنی بر معماری بومی در گردشگری ساحلی استان مازندران گردد.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، طراحی پایدار ، گردشگری دریایی ، ارزیابی اقتصادی–اجتماعی ، مازندران ، تحلیل چندمعیاره ، پایدارسازی گردشگری