جلوه های آیرونی در شعر شهریار

آیرونی، به عنوان شگردی هنری، از طریق ایجاد تضادهای معنایی، به لایه های مختلف معنا در متن اشاره می کند. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است. ابتدا چارچوب نظری آیرونی مرور شده و سپس چگونگی کاربرد و کارکرد انواع آن در شعر شهریار تحلیل شده است.یافته های تحقیق نشان می دهد شهریار از آیرونی، به ویژه انواع واژگانی و ساختاری (که پرکاربردترین انواع در شعر او هستند)، به عنوان ابزاری قدرتمند برای نقد مسائل اجتماعی و انسانی بهره برده است. تحلیل نمونه های شعری آشکار می سازد که او با زبانی ساده و روان، مفاهیم پیچیده را به شیوه ای طنزآمیز و تاثیرگذار بیان کرده و از این طریق تصاویر زنده و ملموسی در ذهن مخاطب ایجاد می کند.نتایج این بررسی حاکی از آن است که شهریار با نهان سازی ظریف عناصر آیرونیک در لایه های زیرین شعر، به واکاوی نابرابری ها و ناهنجاری های اجتماعی پرداخته است. همین کاربست موثر آیرونی، سهم به سزایی در عمق بخشی، جذابیت و ماندگاری آثار او در ادبیات معاصر فارسی داشته و آن را به ابزاری کلیدی برای بیان دیدگاه های انتقادی و اجتماعی وی تبدیل کرده است.

کلیدواژه ها:

محمد حسین شهریار ، آیرونی ، شعر معاصر