نقش مدارس در کاهش رفتارهای خود آسیب رسان در دوره نوجوانی

رفتارهای خودآسیب رسان در دوره نوجوانی از جمله چالش های جدی سلامت روان هستند که اغلب در بستر ناتوانی نوجوان در بیان هیجان ها، مدیریت فشارهای روانی و تجربه احساس تنهایی شکل می گیرند. از آنجا که نوجوانان بخش قابل توجهی از زمان و تعاملات اجتماعی خود را در مدرسه سپری می کنند، این نهاد آموزشی می تواند نقشی تعیین کننده در پیشگیری، شناسایی و کاهش چنین رفتارهایی ایفا کند. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی به بررسی نقش مدارس در کاهش رفتارهای خودآسیب رسان در دوره نوجوانی می پردازد و نشان می دهد که مدرسه فراتر از یک محیط آموزشی، فضایی تاثیرگذار در شکل گیری سلامت روان دانش آموزان است. در این پژوهش، ابعاد مختلف نقش مدرسه شامل کیفیت روابط معلم و دانش آموز، تعاملات همسالان، فضای عاطفی مدرسه، برنامه های مدرسه محور ارتقای سلامت روان و سازوکارهای حمایت اجتماعی مورد توجه قرار گرفته است. نتایج تحلیل ها بیانگر آن است که ایجاد محیطی امن، حمایتی و همدلانه در مدرسه می تواند احساس تعلق، خودارزشمندی و تاب آوری روانی نوجوانان را تقویت کرده و از بروز رفتارهای خودآسیب رسان پیشگیری کند. در مجموع، توجه نظام مند به سلامت روان در سیاست ها و برنامه های مدرسه ای، گامی اساسی در حمایت از نوجوانان و کاهش آسیب های روانی آنان به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

نوجوانی ، رفتارهای خودآسیب رسان ، سلامت روان ، مدرسه ، پیشگیری ، حمایت اجتماعی و محیط آموزشی.