حیات جشن در زندگی روزمره دهه ی شصت ایران

جشن در دهه شصت همچون بسیاری از مناسبات زندگی، متاثر از انقلاب، شکل و شمایلی متفاوت به خود گرفت. موضع گیری صریح حاکمیت نسبت به جشن های سیاسی سبب حذف جشن های یادآور حکومت پهلوی شد. جشن ها در ساحت زندگی خانوادگی نیز از وقوع انقلاب و تلاطم های ناشی از آن بی نصیب نماندند. هدف اصلی مقاله این است تا تجربه ی جشن در زندگی روزمره ی مردم در دهه ی شصت را فهم کند. بدین منظور برآیندی از مفاهیم «زندگی روزمره»، «خلاقیت و مقاومت» و «احساسات فرهنگی» از نظریه پردازان مطالعات فرهنگی به کار گرفته شد. نتایج پژوهش نشان می دهد که گرچه حاکمیت در جهت حذف جشن های ملی، میدان دادن به جشن های مذهبی و تسخیر جشن های عرفی تلاش می کرد اما مردم با برگزاری جشن ها در فضاهای خصوصی به شکلی متفاوت به آن حیات می بخشیدند. به میانجی جشن ها، سال های پرالتهاب انقلاب و جنگ، تاب آوردنی می شد. تجربه ی جشنی دهه ی شصت را می توان ذیل مقولات «حذف، به حاشیه راندن و تسخیر جشن ها متاثر از امر سیاسی»، «نظارت بر جشن و کنترل گری در فضای عمومی و خصوصی»، «ابداع مردمی و جشن ها» ، «سادگی تحمیلی به جشن متاثر از اقتصاد جنگ» و درنهایت «تجربه ی احساسات متناقض در جشن» صورت بندی کرد.

کلیدواژه ها:

زندگی روزمره ، جشن ، دهه شصت ، احساسات فرهنگی. خلاقیت