بررسی تطبیقی فرم و عملکرد محیطی مبتنی بر الگوهای دیاگرام معماری بیومیمتیک

معماری بیومیمتیک با الهام از طبیعت، راهکاری نوین برای ارتقای پایداری و کارایی محیطی در طراحی معماری محسوب می شود. این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی فرم و عملکرد محیطی مبتنی بر الگوهای دیاگرام بیومیمتیک انجام شد. پرسش اصلی آن بود که این الگوها تا چه حد می توانند به بهبود عملکرد محیطی و نوآوری فرمی در معماری منجر شوند و چه تفاوتی میان فرم های صرفا تقلیدی و فرم های مبتنی بر سازوکارهای عملکردی طبیعت وجود دارد. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و تطبیقی، با مرور مبانی نظری انجام گرفت. نتایج نشان داد که تقلید سطحی از طبیعت کارآمد نیست، در حالی که دیاگرام های بیومیمتیک می توانند موجب کاهش مصرف انرژی، بهبود تهویه طبیعی، ارتقای بهره وری حرارتی و افزایش کیفیت تجربه ادراکی کاربران شوند. در مجموع، بیومیمتیک با ایجاد پیوند میان فرم، عملکرد و محیط راهبردی موثر برای مواجهه با چالش های اقلیمی و ارتقای کیفیت زیست در معماری معاصر به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

فرم ، عملکرد ، محیطی ، الگو ، معماری بیومیمتیک