تاثیر اصول معماری اکولوژیک بر فرآیند طراحی مجموعه فرهنگی ساری؛ (مطالعه موردی اقلیم کوهستانی چهاردانگه)

با گسترش شهرنشینی و افزایش ساخت و سازهای غیر بومی در نواحی شمال کشور نیاز به بازاندیشی در الگوهای طراحی معماری متناسب با اقلیم مرطوب مازندران بیش از پیش احساس می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی معیارهای پایداری زیست محیطی در معماری بومی و معاصر منطقه انجام شده و تلاش دارد میزان انطباق پروژه های شهری جدید با اصول معماری اکولوژیک را تحلیل نماید. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است و داده ها از طریق مطالعه میدانی شهرک های مسکونی منتخب و تحلیل تطبیقی با شاخص های معماری بومی گردآوری شده اند. نتایج بیانگر آن است که استفاده از الگوهای بومی در فرم، بام، بازشوها و مصالح محلی، علاوه بر صرفه جویی در مصرف انرژی سبب بهبود آسایش حرارتی و افزایش حس تعلق کاربران به محیط می گردد. این یافته ها می تواند مبنایی برای طراحی پروژه های جدید مسکونی با رویکرد پایداری در شمال کشور فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، طراحی اقلیمی ، معماری بومی مازندران ، پایداری انرژی