بررسی کاربرد اصول معماری بومی در بهبود تهویه طبیعی خانه های مسکونی اصفهان

تهویه طبیعی به عنوان یکی از راهکارهای کلیدی در ارتقای پایداری و کاهش مصرف انرژی در معماری مسکونی مطرح است. معماری بومی ایران و به ویژه شهر اصفهان، با بهره گیری از عناصری همچون حیاط مرکزی، بادگیرها، فضاهای نیمه باز و بازشوهای متناسب با اقلیم، نمونه های موفقی از سازگاری با شرایط محیطی را ارائه کرده است. هر یک از این عناصر نقشی اساسی در بهبود جریان هوا ارتقای آسایش حرارتی و افزایش کیفیت محیط داخلی ایفا می کنند. این پژوهش با هدف بررسی کاربرد اصول معماری بومی در بهبود تهویه طبیعی خانه های مسکونی معاصر اصفهان انجام شده است. روش تحقیق تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و تطبیقی است که در آن اصول معماری بومی با الگوهای مسکن جدید مقایسه شده اند. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری راهکارهایی همچون سازماندهی فضایی متاثر از حیاط مرکزی استفاده از بازشوهای هماهنگ با جریان باد و بهره گیری از فضاهای نیمه باز می تواند نقش موثری در ارتقای تهویه طبیعی و کاهش وابستگی به سیستم های مکانیکی داشته باشد. در نتیجه، بازگشت آگاهانه به اصول معماری بومی نه تنها به بهبود آسایش حرارتی و کیفیت زندگی در خانه های معاصر کمک می کند بلکه گامی موثر در جهت تحقق معماری پایدار و کاهش مصرف انرژی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، تهویه طبیعی ، خانه های مسکونی ، پایداری ، اقلیم گرم و خشک