بررسی تطبیقی نقش فضاهای باز و نیمه باز در خانه های سنتی کاشان (دوره قاجار) و کیوتو (دوره ادو) با تاکید بر تعامل انسان و محیط

فضاهای باز و نیمه باز در معماری سنتی، به عنوان عناصر واسطه میان فضای درونی و بیرونی، نقشی کلیدی در ایجاد تعامل انسان و محیط داشته اند. این فضاها علاوه بر پاسخ به الزامات اقلیمی، بستری برای فعالیت های اجتماعی، ارتباطات خانوادگی و تجربه زیسته انسان فراهم آورده اند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی نقش فضاهای باز و نیمه باز در خانه های سنتی کاشان (دوره قاجار) و کیوتو (دوره ادو) انجام گرفته است. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر تحلیل تطبیقی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده اند. نمونه های منتخب شامل خانه بروجردی ها در کاشان و یکی از خانه های سنتی کیوتو هستند که به دلیل اصالت، حفظ ساختار فضایی و مستندات کافی انتخاب شدند. یافته ها نشان می دهد که در هر دو نمونه فضاهایی همچون ایوان، حیاط مرکزی، انگوا (Engawa) و تسوبونیوا (Tsuboniwa) علاوه بر کارکرد اقلیمی، نقش اجتماعی و فرهنگی نیز داشته اند. تفاوت ها بیشتر در فرم، مصالح و بیان فرهنگی آشکار شده است. این نتایج ضرورت توجه دوباره به اصول طراحی سنتی در معماری معاصر را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

معماری سنتی ، فضاهای باز ، فضاهای نیمه باز ، تعامل انسان و محیط ، خانه ایرانی ، خانه ژاپنی