بررسی رویکرد شهرسازی بایوفیلیک در برنامه ریزی شهری ایران؛ نمونه موردی: شهر تهران

با رشد روزافزون شهرنشینی و کاهش ارتباط انسان با طبیعت ضرورت بازاندیشی در الگوهای طراحی شهری احساس می شود. شهرسازی بایوفیلیک با تکیه بر پیوند ذاتی انسان و طبیعت به عنوان یک راهبرد نوین قابلیت ارتقاء سلامت روان، کیفیت زندگی و پایداری شهری را داراست. این مقاله با هدف بررسی ظرفیت های شهر تهران در پیاده سازی این رویکرد، ابتدا به تبیین مبانی نظری پرداخته، سپس با روش توصیفی-تحلیلی وضعیت موجود شهر تهران را واکاوی کرده و در نهایت راهکارهایی اجرایی ارائه می دهد. یافته ها نشان می دهد که با وجود اقدامات محدود در حوزه بام های سبز و احیای رود دره ها، تهران فاقد یک برنامه جامع بایوفیلیک است. پیشنهاد می شود رویکرد طبیعت محور به صورت یک راهبرد کلان در سیاست های شهری لحاظ شود.

کلیدواژه ها:

شهرسازی بایوفیلیک ، طراحی طبیعت محور ، فضای سبز شهری ، تهران ، پایداری ، سلامت روان