رابطه بهداشت فردی دانش آموزان شهر یاسوج با فرهنگ شهرنشینی شهروندان

مقدمه هدف این پژوهش بررسی رابطه میان سطح بهداشت فردی دانش آموزان با میزان نهادینه شدن فرهنگ شهرنشینی در میان شهروندان شهر یاسوج است. با توجه به اهمیت روزافزون مولفه های فرهنگی در ارتقاء کیفیت زندگی شهری و سلامت عمومی، این تحقیق در تلاش است تا پیوند میان رفتارهای بهداشتی کودکان و الگوهای فرهنگی حاکم بر محیط شهری را تحلیل کند. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی و با رویکرد کمی دارای پیمایش انجام شده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر یاسوج می باشد و با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای ۵۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه های استاندارد بهداشت فردی و مولفه های فرهنگ شهرنشینی بوده است که روایی آنها با استفاده از نظر خبرگان و پایایی آنها از طریق ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. یافته ها نشان داد که بین میزان رعایت مولفه های فرهنگ شهرنشینی شهروندان و سطح بهداشت فردی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (ضریب همبستگی ۰.۶۱ سطح معناداری ۰.۰۱>p). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون بیانگر آن بود که فرهنگ شهرنشینی توانایی پیش بینی معناداری برای میزان رعایت بهداشت فردی دانش آموزان دارد. بر این اساس، عواملی همچون نظم اجتماعی، احترام به حقوق دیگران، مسئولیت پذیری و مشارکت مدنی به عنوان متغیرهای موثر در ارتقاء رفتارهای بهداشتی معرفی شدند نتیجه این پژوهش تاکید دارد که ارتقاء بهداشت فردی دانش آموزان نیازمند توسعه زیرساخت های فرهنگی شهرنشینی و تقویت ارزش های مدنی در سطح خانواده، مدرسه و جامعه شهری است. پیشنهاد می شود سیاست گذاران شهری و آموزشی برنامه هایی مبتنی بر آموزش فرهنگ شهرنشینی را در مدارس و محله های شهری اجرایی نمایند.

کلیدواژه ها:

بهداشت فردی ، فرهنگ شهروندی ، دانش آموزان شهر یاسوج ، آموزش ، شهری ، سلامت شهری ، مشارکت مدنی