طراحی سرپناه های موقت پایدار برای آوارگان جنگی با رویکرد معماری انسانی و اقلیمی

این پژوهش با هدف بررسی و ارائه راهکارهای طراحی سرپناه های موقت پایدار برای آوارگان جنگی انجام شده است؛ سرپناه هایی که نه تنها الزامات فنی و اقلیمی را پوشش دهند بلکه بتوانند پاسخگوی نیازهای انسانی، اجتماعی و روانی نیز باشند. تجربه های تاریخی و معاصر در مناطق مختلف جهان از اروپا پس از جنگ جهانی دوم گرفته تا بحرانهای اخیر در خاورمیانه، نشان داده اند که بسیاری از کمپهای آوارگان به دلیل بی توجهی به ابعاد انسانی و فرهنگی، به محیطهایی فرسایشی و ناامن تبدیل شده اند. در این تحقیق با تحلیل منابع معتبر بین المللی و مطالعات میدانی موجود، نیازهای آوارگان در سه سطح اصلی مورد بررسی قرار گرفته است: نیازهای انسانی (امنیت، حریم خصوصی، آموزش و سلامت)، نیازهای اقلیمی (سازگاری با شرایط حرارتی، نورگیری و مصالح پایدار) و نیازهای مکان و زیرساخت (دسترسی به آب، انرژی و شبکه امدادی). یافته ها نشان می دهد که طراحی ماژولار و انعطاف پذیر می تواند پاسخ مناسبی برای تفاوتهای جمعیتی و خانوادگی باشد، در حالی که چیدمان خوشه ای و ایجاد فضاهای جمعی قادر است روابط اجتماعی و انسجام جامعه را بازسازی کند. علاوه بر این، انتخاب مصالح بومی و هماهنگ با اقلیم محلی ضمن ارتقای پایداری، هزینه ها را کاهش داده و امکان ساخت سریع تر را فراهم می آورد. در آخر پیشنهاد می شود ایجاد پروتوتایپ های ماژولار بومی ساز به عنوان چارچوبی جهانی و قابل انطباق با شرایط محلی در دستور کار قرار گیرد تا ضمن تسهیل اسکان اضطراری به بازسازی کرامت و امید آوارگان نیز کمک نماید.

کلیدواژه ها:

سرپناه موقت ، آوارگان جنگی ، معماری پایدار ، طراحی ماژولار