بررسی رابطه مدیریت استراتژیک استعداد با عملکرد سازمانی و نقش تعدیل گر شیوه های مدیریت منابع انسانی و عزت نفس (مطالعه موردی کارشناسان و مسئولین شهرداری مرکز)

خلاصه این پژوهش با هدف بررسی رابطه مدیریت استراتژیک استعداد با عملکرد سازمانی و نقش تعدیل گر شیوه های مدیریت منابع انسانی و عزت نفس انجام شده است. برای بررسی روابط بین متغیرها برای مدیریت استراتژیک استعداد از مدل آرمسترانگ (۲۰۰۶) با سه بعد جذب، حفظ و توسعه استعدادها؛ برای عملکرد سازمانی از مدل کاپلان و نورتون (۲۰۰۱) با چهار بعد، مالی، مشتری، فرایندهای داخلی و فرایندهای یادگیری و رشد؛ برای شیوه های مدیریت منابع انسانی از مدل راج و سیرواستاوا (۲۰۱۳) با دو بعد ارزیابی عملکرد آموزش و بهسازی و برای عزت نفس از مدل پیرس و همکاران (۱۹۸۹) استفاده گردیده است. جامعه آماری این تحقیق کلیه کارشناسان و مسئولین شهرداری مرکز به تعداد ۵۹۷ نفر بوده است، پرسشنامه ها بین ۲۳۴ نفر از کارکنان به عنوان نمونه بصورت غیر احتمالی در دسترس توزیع شد که پایایی پرسشنامه ها به روش آلفای کرونباخ تایید شدند. در این پژوهش از آمار توصیفی و استنباطی با استفاده از روش معادلات ساختاری و با نرم افزار PLS استفاده شده است. نتایج حاصل از تحلیل ها نشان می دهد؛ بین مدیریت استراتژیک استعداد و عملکرد سازمانی رابطه وجود دارد. شیوه های مدیریت منابع انسانی رابطه مدیریت استراتژیک استعداد و عملکرد سازمانی را تعدیل می کند. عزت نفس رابطه مدیریت استراتژیک استعداد و عملکرد سازمانی را تعدیل می کند. بین جذب، حفظ و توسعه استعداد و عملکرد سازمانی رابطه وجود دارد همچنین ارزیابی عملکرد و آموزش و بهسازی رابطه مدیریت استراتژیک استعداد و عملکرد سازمانی را تعدیل می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت استراتژیک ، استعداد ، عملکرد سازمانی ، شیوه های مدیریت منابع انسانی ، عزت نفس