ارزیابی نقش حفظ الگوهای معماری بومی مشهد در توسعه گردشگری پایدار مبتنی بر شکل دهی به تجربه زائر نمونه موردی بافت پیرامون حرم رضوی

بافت تاریخی پیرامون حرم رضوی با گسستی عمیق میان توسعه گردشگری و هویت فرهنگی مواجه است. طرح های نوسازی معاصر، با تخریب بافت بومی و جایگزینی آن با معماری کلان مقیاس، تجربه زیارت را مخدوش کرده اند. این پژوهش با رویکردی ترکیبی - تفسیری و با استفاده از تحلیل ریخت شناسی و چیدمان فضا نقش الگوهای معماری بومی در شکل دهی به تجربه معنوی زائر را ارزیابی می کند. یافته ها نشان می دهد معماری بومی با مقیاس انسانی و شبکه معابر سلسله مراتبی، حس مکان و اصالت را تقویت می کرد، در حالی که مداخلات جدید با کالایی سازی فضا این تجربه را تضعیف کرده اند. این مقاله استدلال می کند که بازآفرینی فرهنگ مبنا، با احیای بناهای تاریخی ارزشمند مانند خانه داروغه و حسینیه رحیمیان برای دستیابی به گردشگری پایدار ضروری است.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، گردشگری پایدار ، مشهد ، تجربه معنوی ، حس مکان