آب انبارهای جنوب و نقش آن در توسعه پایدار نمونه موردی آب انبارهای شهرستان بندر لنگه

جمع آوری و ذخیره آب باران جهت مصارف گوناگون از دیرباز هم در ایران و هم در بسیاری از نقاط دیگر مرسوم بوده است که قنات و آب انبار یکی از راه های نگهداری آب بوده اند. اما متاسفانه در این چند سال با توجه به لوله کشی شهرها این کاربری ها به دست فراموشی سپرده شده اند در صورتی که در مناطق حاشیه خلیج فارس باران های فصلی زیادی می بارد که در گذشته این آب های شیرین به سمت برکه ها هدایت می شد و در ماه های کم باران و کم آب تابستان به مصارف شرب و کشاورزی می رسید اما متاسفانه در طی این چند سال با نادیده گرفتن این آب انبارها (برکه ها) در طرح های راه سازی و طرح هادی شهرها و روستاها بیشتر مسیرهای آب های ورودی به این برکه ها مسدود شده اند در صورتی که می شود از این مخازن ذخیره سنتی آب به مصارف کشاورزی دامداری و یا پس از تسویه به مصارف شرب استفاده کرد. در این مقاله به یکی از سیستم های نگهداری سنتی آب شیرین (آب انبار) و نقش آن در توسعه پایدار آن پرداخته شده است. منطقه مورد مطالعه شهرستان بندر لنگه است که در حال حاضر دارای جمعیت ۱۵۶۹۳۰ نفر می باشد که حدود ۸۸۰۰۰ نفر در روستاها سکونت دارند و در گذشته دارای ۲۸۸۵ آب انبار جهت جمع آوری آب باران برای مصارف شرب بودند و اکنون این آب انبارها بدون استفاده مانده اند.

کلیدواژه ها:

آب ، آب انبار ، بندر لنگه