بررسی رابطه ی بین احساس تعلق به مدرسه با یادگیری خودراهبر دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر قم

هدف پژوهش حاضر پیش بینی یادگیری خودراهبر بر اساس احساس تعلق به مدرسه در دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر قم بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر قم در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به تعداد ۱۷۱۵۰ نفر بودند که از طریق فرمول کوکران حجم نمونه ۲۱۰ نفر تعیین و به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده های مورد نیاز از احساس تعلق به مدرسه بری و همکاران (۲۰۰۴) و مقیاس یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (۲۰۰۱) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. نتایج حاصل از ضریب همبستگی نشان داد که بین کل مقیاس احساس تعلق به مدرسه با یادگیری خودراهبر رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاصل از اجرای رگرسیون چندگانه نشان داد که از بین ابعاد احساس تعلق به مدرسه، احساس رعایت احترام و عدالت در مدرسه و همچنین مشارکت علمی قادر به پیش بینی یادگیری خودراهبر می باشد.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به مدرسه ، یادگیری خودراهبر ، دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر قم