استراتژی برنامه ریزی برای کاهش رواناب با استفاده از فضای سبز شهری

با توجه به افزایش شهرنشینی و گسترش سطوح نفوذناپذیر، مدیریت رواناب سطحی به یکی از چالش های اصلی محیط های شهری تبدیل شده است. در این میان، فضای سبز شهری به عنوان یک زیرساخت حیاتی، نقشی اساسی در کاهش و مدیریت رواناب ایفا می کند. این مطالعه با هدف بهینه سازی استراتژی های برنامه ریزی فضای سبز، تاثیر متغیرهای کلیدی بر نرخ رواناب را مورد بررسی قرار می دهد. ما با شبیه سازی دقیق و مقایسه سناریوهای مختلف، به ارزیابی نقش نسبت مساحت فضای سبز، ساختار فضایی (مانند توزیع پراکنده یا متمرکز)، نوع پوشش گیاهی (به ویژه درختان خیابانی) و ویژگی های بارندگی (شدت و مدت) بر کاهش رواناب پرداختیم. نتایج نشان داد که دستیابی به کاهش موثر رواناب، مستلزم آن است که نسبت فضای سبز از ۱۰% مساحت شهری فراتر رود. همچنین، مشخص شد که افزایش شاخص مساحت برگ (LAI) از ۲ به ۲.۵ بیشترین تاثیر را در جذب آب داشته و هرگونه افزایش بیشتر در این شاخص، تاثیر کاهشی کمتری دارد. یافته های پژوهش تاکید می کنند که اثربخشی فضای سبز در بارندگی های با شدت پایین تر به مراتب بیشتر است. در نهایت، این مطالعه بر اهمیت اجرای صحیح و استراتژیک زیرساخت های سبز تاکید می کند تا به اهداف سیاست های زیست محیطی در مدیریت رواناب شهری دست یابیم.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی منظر ، زیرساخت سبز ، تصفیه آب باران ، مدل سازی فضایی ، درخت خیابانی