طراحی چارچوب مربیگری (کوچینگ) کارآفرینانه برای تسهیل شبکه سازی خلاق و جذب منابع در میان کارآفرینان نوپای ایرانی

کسب وکارهای نوپا در اکوسیستم ایران با چالش جدی محدودیت منابع مواجه هستند. این پژوهش مفهومی با هدف ارائه یک راهکار نوین برای این چالش، به دنبال پاسخ به این پرسش اصلی است که چگونه می توان قابلیت "بریکولاژ شبکه ای"¹ - به معنای استفاده خلاقانه از روابط اجتماعی موجود برای خلق منابع - را در کارآفرینان نوپای ایرانی به صورت نظام مند توسعه داد. ما با سنتز ادبیات در سه حوزه کوچینگ کارآفرینانه، بریکولاژ و تئوری های یادگیری، استدلال می کنیم که کوچینگ کارآفرینانه، به عنوان یک فرآیند توسعه ای هدفمند، می تواند این قابلیت حیاتی را تسهیل کند. این مقاله با تکیه بر مبانی "تئوری یادگیری تجربی"² و "تئوری شناختی اجتماعی"³، یک چارچوب مفهومی-کاربردی چهار مرحله ای (تشخیص، توسعه قابلیت، اقدام، و نهادینه سازی) ارائه می دهد. در این چارچوب، کوچ با استفاده از تکنیک های مشخص، به صورت هدفمند بر تقویت چهار منبع خودکارآمدی کارآفرین (تجربه موفق، تجربه جانشین، ترغیب اجتماعی، و مدیریت حالات عاطفی) تمرکز می کند تا "خودکارآمدی بریکولاژ" را در او تقویت نماید. این چارچوب نه تنها یک شکاف نظری در اتصال دو حوزه کوچینگ و بریکولاژ را پر می کند، بلکه یک راهنمای عملی برای کوچ ها، مربیان و سیاست گذاران جهت توانمندسازی کارآفرینان در اکوسیستم ایران فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

کوچینگ کارآفرینانه ، بریکولاژ شبکه ای ، اکوسیستم استارتاپی ایران ، جذب منابع ، خودکارآمدی کارآفرینانه ، یادگیری تجربی