پیش بینی مدیریت تغییر بر اساس رهبری تحول آفرین با توجه به نقش میانجی فرهنگ سازمانی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه میان رهبری تحول آفرین و مدیریت با میانجی گری فرهنگ سازمانی انجام شد. روش تحقیق در این پژوهش از نظر ماهیت توصیفی، از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کارکنان سازمان تامین اجتماعی شعب غرب تهران به تعداد ۴۰۸ نفر بود که از این تعداد، ۱۹۸ نفر به روش تصادفی ساده و بر اساس فرمول کوکران به عنوان نمونه آماری پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد با طیف پنج گزینه ای لیکرت بود. برای ارزیابی متغیر رهبری تحول آفرین از پرسشنامه اسکاتبو (۲۰۱۱)، برای ارزیابی متغیر فرهنگ سازمانی از پرسشنامه دنیسون و همکاران (۲۰۱۵) و برای ارزیابی متغیر مدیریت تغییر از پرسشنامه النوعیمی و همکاران (۲۰۱۳) استفاده شد. به منظور تایید یا رد فرضیه های پژوهش از مدل سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی به کمک نرم افزار اسمارت پی. ال. اس استفاده شد. یافته های تحقیق نشان داد که رهبری تحول آفرین بر مدیریت تغییر (با ضریب اثر ۰.۴۵۰)، رهبری تحول آفرین بر فرهنگ سازمانی (با ضریب اثر ۰.۵۱۷) و فرهنگ سازمانی بر مدیریت تغییر (با ضریب اثر ۰.۲۰۲) به طور معنی دار تاثیرگذار است.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول آفرین ، مدیریت تغییر ، فرهنگ سازمانی