نقش آموزش و پرورش در حکمرانی اسلامی

آموزش و پرورش در هر نظام سیاسی و اجتماعی نقش بنیادین در شکل دهی آینده جامعه و تحقق اهداف کلان حکمرانی دارد. در نظام اسلامی، تعلیم و تربیت نه تنها ابزار انتقال دانش، بلکه بستری برای پرورش انسان متعهد، عاقل، دیندار و توانمند در مسیر تحقق حیات طیبه و سعادت دنیوی و اخروی است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی و تحلیلی، به بررسی جایگاه آموزش و پرورش در حکمرانی اسلامی پرداخته و نشان می دهد که حکومت اسلامی وظیفه دارد سیاستگذاری آموزشی را در چارچوب آموزه های وحیانی سامان دهد. تقسیم بندی علوم به «علوم مفید دنیوی»، «علوم بی فایده» و «علوم مضر» مبنای تعیین اولویت ها در برنامه ریزی آموزشی قرار می گیرد؛ به گونه ای که ترویج علوم دینی و مفید دنیوی وظیفه ای قطعی و جلوگیری از اشاعه علوم مضر، ضرورتی حیاتی برای حفظ سلامت فکری و فرهنگی جامعه است. همچنین یافته ها نشان می دهد که آموزش و پرورش اسلامی باید ضمن فاصله گرفتن از الگوهای صرفا غربی، با تکیه بر فرهنگ اسلامی-ایرانی و مبانی توحیدی، الگوی بومی حکمرانی متعالی را تقویت کند. این الگو بر عناصر اساسی همچون خودارزیابی و پاسخگویی مسئولان، شفافیت، عدالت، کارآمدی، تکلیف گرایی و امانتداری استوار بوده و از طریق فرآیند تعلیم و تربیت در همه سطوح، به ویژه آموزش ابتدایی، قابلیت نهادینه سازی در جامعه را دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، حکمرانی اسلامی ، تعلیم و تربیت ، سیاستگذاری آموزشی