حکمروایی محلی در مواجهه با تغییرات اقلیمی: سازوکارهای تاب آوری و مدیریت ریسک در شهرهای ایران

تغییرات اقلیمی پیامدهای گسترده ای بر شهرهای ایران دارد و ضرورت توجه به نقش حکمروایی محلی در مدیریت این بحران بیش از پیش احساس می شود. این پژوهش با رویکرد کیفی و مرور نظام مند منابع، نقش نهادهای محلی در ارتقای تاب آوری شهری و کاهش ریسک های اقلیمی را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد پنج حوزه اصلی شامل برنامه ریزی فضایی و زیرساخت های تاب آور، مشارکت شهروندی، نظام های هشدار سریع، عدالت اقلیمی، و بهره گیری از فناوری های نوین می توانند چارچوبی کارآمد برای حکمروایی اقلیمی در ایران فراهم سازند. نتایج حاکی از آن است که با وجود محدودیت های نهادی و مالی، ظرفیت های گسترده ای برای ایجاد مدل بومی حکمروایی محلی وجود دارد. این امر مستلزم تغییر رویکرد مدیریت شهری از حالت واکنشی به پیش نگر و مشارکتی است.

کلیدواژه ها:

حکمروایی محلی ، تغییرات اقلیمی ، تاب آوری شهری ، مدیریت ریسک ، عدالت اقلیمی