ارزیابی اثرات بازآفرینی شهری در تغییرات پوشش گیاهی در منطقه ۸ شهرداری تبریز

فضاهای سبز شهری از مهم ترین مولفه های شکل دهنده به کیفیت زندگی پایدار به شمار می آیند و نقشی اساسی در ارائه خدمات اکوسیستمی، کاهش آلودگی و ارتقای سلامت جسمی و روانی شهروندان دارند. با این حال، اجرای طرح های بازآفرینی شهری در بسیاری از موارد بدون درنظرگرفتن ملاحظات زیست محیطی و عدالت فضایی، سبب تغییرات ناهمگون در الگوی پوشش گیاهی می شود. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثرات بازآفرینی شهری بر تغییرات پوشش گیاهی و توزیع فضاهای سبز در منطقه ۸ شهرداری تبریز انجام شده است. در این مطالعه، برای سنجش تغییرات پوشش گیاهی از شاخص NDVI و آزمون t وابسته در نرم افزار Excel استفاده شد و ارزیابی میزان دسترسی جمعیت به فضاهای سبز با بهره گیری از ابزار Buffer Analysis در محیط GIS صورت گرفت. یافته ها نشان داد میانگین پوشش گیاهی از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ اندکی بهبود یافته است؛ با این حال این افزایش عمدتا در حاشیه معابر و در راستای بهسازی منظر شهری رخ داده و به گسترش واقعی فضاهای سبز منجر نشده است. همچنین نتایج تحلیل دسترسی بیانگر آن است که در سال ۱۳۹۰ حدود یک سوم جمعیت منطقه از دسترسی مناسب به پارک ها محروم بوده و در سال ۱۳۹۵ نیز کمبود ۱۹۷٬۱۲۷ مترمربع کاربری پارک و فضای سبز مشاهده شده است. تمرکز پارک ها در محدوده های اداری و تجاری شمال و مرکز منطقه و غفلت از نواحی جنوبی، نشان دهنده توزیع نامتوازن فضاهای سبز و لزوم بازنگری در سیاست های بازآفرینی شهری است.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی ، پوشش گیاهی ، تبریز ، آزمون t وابسته ، شاخص NDVI