تحلیل معناشناختی فضاهای عمومی در چارچوب حکمرانی چندسطحی شهری؛ مطالعه موردی تبریز

فضاهای عمومی به عنوان بسترهای اصلی شکل گیری تعاملات اجتماعی، بازنمایی هویت جمعی و انتقال معنا در شهر، نقشی بنیادین در کیفیت زندگی شهری ایفا می کنند. در این میان، حکمرانی چندسطحی شهری با تاکید بر مشارکت ذی نفعان مختلف (از مدیریت کلان تا نهادهای محلی و جامعه مدنی) می تواند چارچوبی کارآمد برای هدایت طراحی و مدیریت این فضاها فراهم آورد. پژوهش حاضر با رویکردی معناشناختی، به تحلیل مولفه های معنایی فضاهای عمومی شهر تبریز پرداخته و ارتباط آن ها با سازوکارهای حکمرانی چندسطحی را بررسی می کند. روش تحقیق ترکیبی بوده و شامل تحلیل اسنادی، مشاهده میدانی و مصاحبه نیمه ساختاریافته با خبرگان و شهروندان است. یافته ها نشان می دهد که فضاهای عمومی تبریز، به ویژه در بافت تاریخی و محورهای اصلی شهری، حامل معانی متنوعی از هویت، حافظه جمعی، تعلق مکانی و عدالت فضایی هستند؛ اما در نبود هماهنگی میان سطوح مختلف حکمرانی شهری، بخشی از این ظرفیت ها در فرایند طراحی و مدیریت نادیده گرفته می شود. نتایج پژوهش بیانگر آن است که استقرار الگوی حکمرانی چندسطحی می تواند زمینه ارتقای کیفیت معناگرای فضاهای عمومی را فراهم کرده و از طریق پیوند میان سیاست گذاری کلان، مدیریت محلی و مشارکت شهروندان، به شکل گیری شهری زیست پذیر و هویت مند در تبریز بینجامد.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری ، فضاهای عمومی ، معناشناسی ، حکمرانی چندسطحی ، تبریز