تاب آوری فرهنگی در مدیریت شهری: مرور سیاست های فرهنگی مقاوم در شهرهای منتخب جهانی

تاب آوری فرهنگی شهری به عنوان یکی از ابعاد مهم پایداری اجتماعی، نقش موثری در مواجهه شهرها با بحران ها، تحولات و ناپایداری های محیطی دارد. پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل مفهومی تاب آوری فرهنگی در مدیریت شهری، بر پایه نظریه های جهانی از جمله تاب آوری اجتماعی، حکمرانی مشارکتی شهری و شهر خلاق، و همچنین با الهام از تجربیات شهرهای منتخب جهانی مانند بارسلونا، تورنتو، کوبه، ژنو و ملبورن انجام شده است. مدل مفهومی طراحی شده شامل سه مولفه اصلی است: ظرفیت فرهنگی، ساختار حکمرانی مشارکتی، و تجربه زیسته شهری. این مولفه ها به صورت سلسله وار و تعاملی در ارتقای تاب آوری فرهنگی نقش دارند. تحلیل تطبیقی نشان داد که شهرهای ایران با وجود برخورداری از میراث فرهنگی غنی، در زمینه مشارکت مدنی، سیاست گذاری فرهنگی و زیرساخت های خلاق با چالش هایی مواجه اند. تحلیل SWOT نیز نقاط قوت، ضعف، فرصت ها و تهدیدهای شهرهای ایرانی را در مسیر بومی سازی سیاست های فرهنگی مقاوم آشکار ساخت. در پایان، مجموعه ای از پیشنهادات سیاستی کاربردی برای مدیران شهری ارائه شد که شامل ایجاد خانه های فرهنگ محله محور، تدوین بودجه فرهنگی مشارکتی، بازآفرینی فضاهای عمومی، حمایت از صنایع خلاق، راه اندازی سامانه رصد فرهنگی، تقویت دیپلماسی فرهنگی شهری و آموزش مدیران در حوزه تاب آوری فرهنگی است. همچنین پیشنهاداتی برای مطالعات آینده در زمینه طراحی مدل های بومی، ارزیابی سیاست های فرهنگی در بحران ها، و تحلیل نقش فناوری های دیجیتال در تاب آوری فرهنگی مطرح گردید.

کلیدواژه ها:

تاب آوری فرهنگی ، مدیریت شهری ، سیاست گذاری فرهنگی ، شهر خلاق ، حکمرانی مشارکتی