تلفیق حکمت کهن و فناوری نوین: بازآفرینی هوشمند بافت های تاریخی با رویکرد معماری ایرانی-اسلامی

بافت های تاریخی ایران به عنوان گنجینه ای از فرهنگ و تمدن ایرانی-اسلامی، در معرض تهدیدات متعددی قرار دارند. این پژوهش با هدف ارائه مدلی نوین برای بازآفرینی هوشمند بافت های تاریخی با تلفیق حکمت معماری ایرانی-اسلامی و فناوری های نوین انجام شده است. مطالعه حاضر با روش تحقیق آمیخته و با رویکرد اکتشافی-توصیفی، به بررسی راهکارهای بومی برای ارتقای کیفیت زندگی در بافت های تاریخی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که مفاهیم بنیادین معماری ایرانی-اسلامی همچون "درون گرایی"، "همزیستی با طبیعت" و "انعطاف پذیری" می توانند به عنوان الگویی کارآمد برای بازآفرینی پایدار عمل نمایند. مدل پیشنهادی در سه لایه ساختاری، سامانه ای و عملیاتی طراحی شده و راهکارهای اجرایی برای استقرار آن ارائه گردیده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تلفیق دانش بومی با فناوری های نوین می تواند پایداری بافت های تاریخی را تا ۴۰٪ افزایش دهد و کارایی مدیریت شهری را به میزان قابل توجهی بهبود بخشد. این رویکرد نوین می تواند به عنوان راهکاری برای شهرهای تاریخی ایران در مواجهه با چالش های معاصر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، بافت تاریخی ، معماری ایرانی-اسلامی ، هوشمندسازی ، پایداری ، فناوری نوین