بهینه سازی برنامه ریزی کاربری زمین و اثرات آن بر مدیریت شهری

رشد شتابان شهرنشینی و گسترش فیزیکی شهرها طی دهه های اخیر، نظام مدیریت شهری را با چالش هایی پیچیده در زمینه توزیع منابع، عدالت فضایی و حفظ پایداری مواجه ساخته است. در چنین شرایطی، بهینه سازی برنامه ریزی کاربری زمین به عنوان یکی از راهکارهای کلیدی برای ارتقای عملکرد سیستم شهری و تامین تعادل میان توسعه کالبدی، اقتصادی و زیست محیطی اهمیت فزاینده ای یافته است (Banai، ۲۰۱۷؛ خلجی، ۱۴۰۰). هدف این پژوهش، بررسی رویکردهای نوین بهینه سازی کاربری زمین و تحلیل تاثیر آن ها بر ابعاد مختلف مدیریت شهری است؛ به ویژه در زمینه کاهش هزینه های زیرساختی، ارتقاء تاب آوری شهری، و بهبود کیفیت زندگی شهروندان. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و مروری نظام مند انجام شده و بر پایه تحلیل منابع علمی معتبر داخلی و خارجی پس از سال ۲۰۱۵ صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از فناوری های نوین مانند سامانه های اطلاعات جغرافیایی (GIS)، مدل سازی چندمعیاره (MCDM) و الگوریتم های هوش محور بهینه سازی فضایی، می تواند به تولید الگوهای تصمیم گیری یکپارچه تری منجر شود که به توازن میان عدالت فضایی، پایداری محیطی و بهره وری اقتصادی در شهر کمک می کند (Zhang & Li، ۲۰۲۰؛ خضرایی شولای فر، ۱۴۰۲). در نهایت، مقاله نتیجه می گیرد که تلفیق تحلیل های داده محور با مشارکت شهروندی و رویکرد تاب آور شهری، زیربنایی برای تحول در مدیریت زمین و شکل گیری شهرهای پایدار و زیست پذیر آینده فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی کاربری زمین ، بهینه سازی فضایی ، مدیریت شهری ، تاب آوری شهری ، GIS ، پایداری شهری