سنجش و ارزیابی مشارکت شهروندان در مدیریت شهری

مدیریت مشارکتی به عنوان یک مدل دموکراتیک برای تصمیم گیری در مدیریت شهری عمل می کند و بر مشارکت شهروندان در امور اداری و پذیرش گروه های مدنی، گروه های اجتماعی و سازمان های مردم نهاد در سطوح مختلف جغرافیایی تاکید دارد. شوراها می توانند برای توزیع قدرت بین گروه های مختلف اجتماعی ایجاد شوند و حکومت فراگیر را تقویت کنند. این رویکرد فراگیر، امکان مشارکت گروه ها و طبقات اجتماعی متنوع را در فرآیندهای برنامه ریزی و تصمیم گیری فراهم می کند و کنترل و نظارت موثر بر فعالیت های ساخت و ساز و اجرایی شهری را برای منافع جمعی و استفاده از سرمایه انسانی در جهت توسعه پایدار شهری تضمین می کند. برنامه ریزی مشارکتی در مدیریت شهری به عنوان یک دستاورد مهم برنامه ریزی استراتژیک شناخته می شود و در بین کشورهای توسعه یافته در سطح جهان به رسمیت شناخته شده است. با این حال، ایران، با وجود سابقه نسبی در برنامه ریزی مدرن، هنوز در برنامه ریزی مشارکتی به موفقیت نرسیده است، همانطور که تحقیقات انجام شده در کلان شهرهای ایران نشان می دهد. این تحقیق با درک اهمیت برنامه ریزی شهری مشارکتی در توسعه پایدار شهری، نقش برنامه ریزی شهری مشارکتی و مشارکت شهروندان در مدیریت شهری را بررسی می کند. هدف این پژوهش بررسی میزان مشارکت شهروندان در مدیریت شهری، شناسایی مفاهیم کلیدی، مزایا و موانع و ارائه راهکارهایی برای افزایش مشارکت شهروندان در جهت بهبود مدیریت شهر است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی به این هدف دست یافته است. یافته های کلی نشان می دهد که مشارکت شهروندان در تصمیم گیری و مدیریت شهری عنصری حیاتی از یک حکومت دموکراتیک است. افزایش مشارکت شهروندان در امور شهری می تواند عملکرد مدیریت شهری را تا حد زیادی بهبود بخشد و آموزش فراگیر نقش محوری در تقویت چنین مشارکتی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

مشارکت شهروندی ، مدیریت شهری ، مدیریت مشارکتی ، برنامه ریزی مشارکتی ، توسعه پایدار شهری