تحلیل وضعیت مسیرهای پیاده روی و تاثیر آن بر سلامت شهروندان قائم شهر

تحرک پیاده محور یکی از بنیادی ترین شاخص های کیفیت زندگی شهری است. مسیرهای پیاده روی، علاوه بر نقش عملکردی در حمل ونقل شهری، به عنوان بستری اجتماعی، فرهنگی و زیست محیطی عمل می کنند که می تواند سلامت جسمی، روانی و اجتماعی شهروندان را ارتقا دهد. در ایران، با گسترش شهرنشینی و افزایش وابستگی به خودرو، نقش فضاهای پیاده مدار به تدریج کمرنگ شده و پیامدهای آن در قالب کاهش سلامت عمومی، افت کیفیت محیط و افزایش نابرابری فضایی نمود یافته است. این پژوهش مروری، با تمرکز بر شهر قائم شهر، به تحلیل وضعیت کالبدی و عملکردی مسیرهای پیاده روی و ارتباط آن با شاخص های سلامت شهروندان می پردازد. داده ها از منابع آماری رسمی، مطالعات شهری، و پیمایش های سال های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۳ گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد تنها ۳۸ درصد مسیرهای پیاده این شهر دارای استانداردهای ایمنی و دسترس پذیری قابل قبول اند. ارتباط معناداری میان کیفیت مسیرهای پیاده و شاخص های سلامت عمومی (BMI، فشار خون، تحرک روزانه) وجود دارد. یافته ها بیانگر این است که سیاست های شهری قائم شهر هنوز به صورت نظام مند به توسعه پیاده مداری نپرداخته اند و نیاز به بازنگری در طرح های جامع و تفصیلی شهری احساس می شود. در پایان، پیشنهادهای مدیریتی و طراحی شهری برای ارتقای سلامت و کیفیت مسیرهای پیاده روی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مسیرهای پیاده روی ، سلامت شهری ، قائم شهر ، مدیریت شهری ، پیاده مداری ، کیفیت محیط