از سنت تا فناوری نوین، تبیین ظرفیت های سیستم های گلتافتن در معماری پایدار

گرایش روزافزون معماری به سوی پایداری، ضرورت بازخوانی و بهره گیری خلاقانه از دانش ساخت وساز سنتی را برجسته کرده است. در این میان، «سیستم گلتافتن» به عنوان یکی از شیوه های کهن پیوند و تقویت سازه ای در معماری ایرانی، ظرفیتی کمتر شناخته شده دارد که می تواند در ترکیب با فناوری های نوین، جایگاهی تازه در فرآیند طراحی و ساخت پیدا کند. این پژوهش باهدف شناسایی دوباره این سیستم، ابتدا ویژگی های فنی و ساختاری گلتافتن را بررسی می کند و سپس امکان ارتقای آن در چارچوب فناوری های امروزی، از مصالح پیشرفته گرفته تا روش های مدل سازی دیجیتال را تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که تلفیق رویکردهای سنتی با تکنیک های مهندسی جدید، علاوه بر کاهش مصرف منابع و افزایش دوام سازه، می تواند به ارتقای کیفیت محیطی و تقویت هویت معماری نیز بینجامد. این مقاله در نهایت پیشنهادهایی برای بهره گیری از ظرفیت های گلتافتن در توسعه معماری پایدار ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، گلتافتن ، معماری بومی ، فناوری نوین ، مصالح سنتی