روش های نوین تدریس نگارش متوسطه و مقایسه با روش های کلاسیک

پیشرفت هر کشور در گرو تربیت نسلی خلاق، آینده نگر و با قدرت تخیل بالا است. از میان واحدهای درسی ارائه شده در دوره متوسطه، درس نگارش از اهمیت زیادی برخوردار است و نقش به سزایی در تقویت استدلال، تفکر خلاق، تفکر انتقادی و ایجاد اندیشه های بدیع و نوین در بین دانش آموزان دارد؛ اما به دلایلی از جمله نبود معلمان توانمند در این زمینه، نداشتن معیار مشخص در ارزیابی انشای دانش آموزان، به علاوه فقدان روش های تدریس نوین و مهیج در درس نگارش موجب شده که این درس به حاشیه رانده شود و دانش آموزان ارزش چندانی برای آن قائل نباشند. بنابراین در این پژوهش علاوه بر ذکر روش های کلاسیک در آموزش درس نگارش و ذکر معایب هر یک، به ارائه روش های نوین از جمله تبدیل کلاس انشا به کارگاه نویسندگی، استفاده از روش های همدلانه و کارگروهی و ادغام کلاس نگارش با دنیای دیجیتال مبادرت کرده ایم. هدف اصلی این پژوهش، فراتر رفتن از آموزش صرف مهارت های نگارشی (ساختار جمله، پاراگراف بندی، علائم نگارشی و غلط های املایی) و تلفیق محتوای کتاب نگارش متوسطه با ساحت های شش گانه تربیتی، مصوب نظام آموزشی کشور است. برآنیم تا با ارائه راهکارهایی، کلاس انشا را به کلاسی برای آفرینش و بیان تبدیل کنیم و دانش آموزان را از حالتی منفعل به حالتی فعال و پویا سوق دهیم. این پژوهش به شیوه تحلیلی و توصیفی و با استفاده از منابع الکترونیکی و کتابخانه ای انجام گرفته است.

کلیدواژه ها:

انشا ، تفکر خلاق ، دانش آموزان ، روش تدریس ، نگارش