پیش بینی انتظار از ازدواج براساس الگوهای ارتباطی زوجین و بخشش رنجش زناشویی با نقش واسطه ای اعتماد در روابط بین فردی در بین زنان شاغل شهر یاسوج در سال ۱۴۰۴

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش بینی انتظار از ازدواج براساس الگوهای ارتباطی زوجین و بخشش رنجش زناشویی با نقش واسطه ای اعتماد در روابط بین فردی در بین زنان شاغل شهر یاسوج در سال ۱۴۰۴ انجام گردید. مواد و روش ها: روش این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری، زنان شاغل شهر یاسوج که ۲۲۰۰۰ نفر بوده و با روش نمونه گیری در دسترس و با استفاده از جدول اعداد تصادفی مورگان، ۳۸۴ نفر از زنان شاغل به عنوان حجم نمونه انتخاب شد. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه های انتظار از ازدواج MES، جونز و نلسون (۱۹۹۷)، الگوهای ارتباطی کریستنسن و سولاوی (۱۹۹۱) و بخشش رنجش خاطر زناشویی پالیری، رگالیا و فینچام (۲۰۰۹) و اعتماد رمپل، هولمز و زانا (۲۰۰۱) استفاده شد. اطلاعات به دست آمده توسط نرم افزار SPSS و PLS تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها و نتایج: یافته های پژوهش نشان می دهد اعتماد در روابط بین فردی -> انتظار از ازدواج ۰.۳۱۷ و الگوهای ارتباطی زوجین -> انتظار از ازدواج ۰.۱۴۷ و بخشش رنجش زناشویی -> اعتماد در روابط بین فردی ۰.۲۷۱ و الگوهای ارتباطی زوجین -> اعتماد در روابط بین فردی ۰.۵۲۰ می باشد. ضریب تعیین انتظار از ازدواج ۰.۵۵۸ بوده که بدین معنی است که ۵۵.۸ درصد از تغییرات انتظار از ازدواج به طور مستقیم و غیرمستقیم و اثر همزمان اعتماد در الگوهای ارتباطی زوجین، روابط بین فردی و بخشش رنجش زناشویی می باشد. همچنین ضریب تعیین متغیر واسطه ای اعتماد در روابط بین فردی ۰.۴۸۲ بوده که بدین معنی است که ۴۸.۲ درصد از تغییرات اعتماد در روابط بین فردی به دلیل اثر بخشش رنجش زناشویی و الگوهای ارتباطی زوجین می باشد (p<۰.۰۰۱).

کلیدواژه ها:

انتظار از ازدواج ، الگوهای ارتباطی زوجین ، اعتماد در روابط بین فردی ، بخشش رنجش زناشویی