۲۲.تحلیل ظرفیت کاهش حرارتی بر اساس فضاهای سبز در شهر مراغه با استفاده از مدل سرمایش شهری
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 23
فایل این مقاله در 19 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_SRDS-6-4_023
تاریخ نمایه سازی: 5 اردیبهشت 1405
چکیده مقاله:
زمینه و هدف: با توجه به افزایش دمای جهانی و تشدید اثر جزیره حرارتی شهری ، گسترش پوشش گیاهی می تواند از شدت این پدیده بکاهد و محیطی سالم تر و پایدارتر را برای ساکنان شهرها فراهم کندبه طور کلی مناطق سبز در شهرها رویکردی موثر برای کاهش اثرات جزیره گرمایی شهری و ایجاد آسایش برای ساکنان می باشد. بهبود شرایط ریزاقلیمی در محیط های شهری بیشتر تحت تاثیر تبخیر و تعرق است. به عبارتی با کاهش پوشش گیاهی و تغییرات کاربری زمین مرتبط است.روش شناسی:در این مقاله با استفاده از مدل سرمایش شهری به بررسی تاثیرات فضاهای سبز بر روند کاهش اثرات جزایر حرارتی در شهر مراغه پرداخته شد. با توجه به ماهیت موضوع، هدف پژوهش کاربرد ی و روش تحقیق مبتنی بر روش توصیفی – تحلیلی است. در این پژوهش به منظور پایش تغییرات کاربری شهری در بازه زمانی ۱۳۶۳تا ۱۴۰۱ تصاویر ماهواره لندست با پیکسل سایز ۳۰×۳۰ استفاده شده است برای بررسی میزان خنک کنندگی در شهر مراغه از مدل سرمایش شهری در نرم افزار Invest استفاده شده است.نتایج و یافته ها: در سال ۱۳۶۳ در کلاس ۰.۸۳ تا ۰.۹۰ برابر با ۱۹.۵ درصد ،در سال۱۳۸۳ در کلاس ۰.۶۰ تا ۰.۹۳ برابر با ۱۹.۸۷ . درصد و در کلاس ۱۴۰۱ در کلاس ۰.۵۹ تا ۰.۸۳ برابر با ۲۰.۶۵ درصد توانسته جزایر گرمایی را کاهش دهد .با توجه به نتایج به دست آمده از مدل سرمایش شهری مشاهده شد که در هر سه دوره شهر مراغه در کاهش جزایر گرمایی وضعیت چندان مطلوبی نداشته است. با توجه به نقشه های کاربری اراضی سه دوره الگوی رشد شهر مراغه از الگوی رشدی پراکنده و افقی ناموزون با تخریب زمین های باغی و حاصلخیز کشاورزی و جایگزین شدن آنها با بافت محله های پراکنده و نامنسجم شهری و روستایی تبعیت نموده است که این با توجه به از بین رفتن باغات وپوشش های گیاهی اطراف شهر جزایر حرارتی در شهر گسترش روز افزون داشته است. صرفه جویی انرژی ناشی از کاهش جزایر گرمایی شهری را براثر زیرساخت های سبز شهری در سال ۱۳۶۳ در شهر مراغه ۱۰۶۲۶ مگاوات برای سال ۱۳۸۳برابر با ۱۹۲۵۲مگاوات و در نهایت برای سال ۱۴۰۱برابر با ۳۶۲۳۴مگاوات بوده است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
حسن محمودزاده
استاد گروه برنامه ریزی شهری و منطقه ای، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
فیروز جعفری
دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری و منطقه ای، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
نسرین دین پرور
دانشجوی دکتری گروه برنامه ریزی شهری و منطقه ای ، دانشگاه تبریز ، تبریز، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
