اثربخشی رفتار درمانی شناختی بر آشفتگی روانشناختی و خودارزیابی منفی در دختران آسیب دیده ورزشی حرفه ای و غیر آسیب دیده

هدف از انجام پژوهش حاضر اثربخشی رفتار درمانی شناختی بر آشفتگی روانشناختی و خودارزیابی منفی در دختران آسیب دیده ورزشی حرفه ای و غیر آسیب دیده پایه ریزی بود. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دختران آسیب دیده و غیر آسیب دیده ورزشی حرفه ای که در سطح تیم های ملی، لیگ و باشگاهی و مسابقات کشوری در سال ۱۴۰۲ در سطح استان مازندران به رقابت می پردازند. تشکیل دادند. از میان جامعه آماری، به روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۳۰ نفر بر اساس ملاک های ورود و خروج پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل قرار داده شدند. برای جمع آوری داده های مورد نیاز در این پژوهش از پرسشنامه آشفتگی روانشناختی ماسون (۲۰۰۱) و پرسشنامه خودارزیابی منفی لری (۱۹۸۳)، استفاده شده است. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس جند متغیره استفاده گردید. نتایج نشان داد رفتار درمانی شناختی بر کاهش آشفتگی روانشناختی و خودارزیابی منفی در دختران آسیب دیده ورزشی حرفه ای و غیر آسیب دیده تاثیر دارد. که این تاثیر به ترتیب برابر با ۶۸/۰ و ۶۵/۰ درصد است. بنابراین استفاده از رفتار درمانی شناختی جهت کاهش آشفتگی روانشناختی و خودارزیابی منفی در دختران ورزشکار توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

رفتار درمانی شناختی ، آشفتگی روانشناختی ، خودارزیابی منفی ، دختران آسیب دیده ورزشی حرفه ای