واکاوی نقش سست گرایی کارکنان در انزوای سازمانی با تاکید بر نقش میانجی خودنمایی و سکوت سازمانی

هدف از پژوهش حاضر، واکاوی نقش سست گرایی کارکنان در انزوای سازمانی با تاکید بر نقش میانجی خودنمایی و سکوت سازمانی بود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت روش، پیمایشی و از نوع علی بود. جامعه آماری پژوهش، کلیه کارکنان دستگاه های اجرایی استان اردبیل بود. با توجه به حجم جامعه که براساس آخرین آمارها، در حدود ۴۰،۰۰۰ نفر بود، حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران، ۳۸۰ نفر تعیین شد و انتخاب این افراد از جامعه آماری به روش تصادفی ساده صورت گرفت. گردآوری داده ها به وسیله چهار پرسشنامه (با عناوین «سست گرایی»، «انزوای سازمانی»، «خودنمایی» و «سکوت سازمانی») انجام شد. روایی به وسیله تحلیل عاملی تاییدی و پایایی با استفاده از آلفای کرونباخ تایید شد. تحلیل داده ها با روش مدل سازی معادلات ساختاری و به کمک نرم افزارهای SPSS ۲۶ و Smart-PLS ۳ صورت گرفت. یافته ها نشان دادند از آن جایی که آماره t از ۹۶/۱ در سطح اطمینان ۹۵ درصد بزرگ تر است و با توجه به ضرایب مسیر، سست گرایی بر انزوای سازمانی، خودنمایی و سکوت سازمانی تاثیر مثبت و معنادار دارد. هم چنین، خودنمایی بر انزوای سازمانی تاثیر مثبت و معنادار دارد. به علاوه، سکوت سازمانی بر انزوای سازمانی تاثیر مثبت و معنادار دارد. گفتنی است، از آن جایی که آماره Z از ۹۶/۱ در سطح اطمینان ۹۵ درصد بزرگ تر است و با توجه به ضرایب مسیر، خودنمایی و سکوت سازمانی در رابطه سست گرایی و انزوای سازمانی نقش میانجی ایفا می کنند. نتایج این پژوهش، سازمان ها را به تلاش بیش تر برای کاهش رفتارهای سست گرایانه کارکنانشان به منظور جلوگیری از بروز انزوای سازمانی در آنان، سوق می دهد.

کلیدواژه ها:

انزوای سازمانی ، خودنمایی ، سست گرایی ، سکوت سازمانی