شناسایی پهنه های مستعد احداث اقامتگاههای بوم گردی در مناطق عشایری استان فارس

از اقدامات کلیدی برنامه ریزان استان فارس در راستای کمک به جامعه عشایری، تهیه و اجرای ۸۱۲ طرح مرتع داری است. با توجه به ماهیت صنعت گردشگری و مزایای آن، شناسایی پهنه های مستعد احداث اقامتگاه های بوم گردی می تواند ضمن پایداری زیست بوم های عشایری، در تقویت بنیه مالی و معیشت جامعه عشایر نقش موثری را ایفا نماید. با این تفاسیر هدف اصلی پژوهش کمی و کاربردی حاضر که با ترکیبی از روش های توصیفی تحلیلی و پیمایشی انجام گرفته است، شناسایی پهنه های مستعد احداث اقامتگاه های بوم گردی عشایری در میان ۸۱۲ طرح مرتع داری تهیه شده در استان فارس است که در سال ۱۴۰۳ انجام گرفته است. برای پهنه بندی مدنظر از ۱۸ معیار کلیدی و برای تجزیه و تحلیل داده ها، از روش همپوشانی وزن دار و عملگر Sumدر نرم افزار GIS استفاده شده است. نتایج نشان داد به لحاظ قابلیت احداث اقامتگاه های بوم گردی عشایری از کل محدوده جغرافیایی استان فارس حدود ۰۱/۰ مساحت آن در سطح بسیار نامناسب، ۹۹/۲۰ درصد در سطح نامناسب، ۶/۵۴ درصد در سطح متوسط، ۱۶/۲۱ درصد در سطح مناسب و ۲۳/۳ درصد در سطح بسیار مناسب قرار گرفته است. همچنین نتایج نشان داد از ۸۱۲ طرح مرتع داری مورد بررسی، ۴۴ طرح در پهنه کاملا مناسب، ۱۷۸ طرح در پهنه مناسب، ۴۹۸ طرح در پهنه متوسط، ۹۲ طرح در پهنه نامناسب و هیچ یک از طرح ها در پهنه کاملا نامناسب قرار ندارد و شهرستان های ممسنی، فراشبند و لامرد به-ترتیب با ۱۴، ۷ و ۵ طرح منتخب، بیشترین ظرفیت را به لحاظ احداث اقامتگاه های بوم گردی عشایر داشته اند. پیشنهاد می شود تمامی فعالیت های مرتبط با توسعه اقامتگاه های بوم گردی در ۴۴ طرح منتخب انجام گیرد.

کلیدواژه ها:

گردشگری عشایر ، اقامتگاه بوم گردی ، پهنه بندی ، طرح مرتع داری ، استان فارس