تغییرات شدت تبخیر از خاک شنی و لوم رسی شنی در اثر باکتری باسیلوس ولزنسیس

در این پژوهش اثر تلقیح باکتری Bacillus velezensis تولیدکننده پلیمر γ‑PGA، بر شدت تبخیر از دو خاک با بافت­های شنی و لومی رسی شنی، به صورت آزمایشگاهی، بررسی گردید. آزمایش ها در ستون های PVC با سه تیمار شامل، شاهد (آب)، تلقیح نسبت ۱:۵ و ۱:۱۰ سوسپانسیون به آب با جمعیت­های ۱۰۸×۴ و ۱۰۸×۸ (CFU-۱ mL)  اجرا شد و میزان تبخیر از خاک طی ۱۰ الی ۱۱ روز با وزن ­کردن روزانه پایش شد. شبیه سازی با نرم افزار HYDRUS‑۱D انجام و پارامترهای هیدرولیکی به همراه شاخص های دینامیک آب خاک، شامل؛ مکش و رطوبت ظرفیت زراعی و طول مشخصه تبخیر با استفاده از حل معکوس برآورد شد. نتایج نشان داد که تلقیح باکتری، تبخیر تجمعی را در هر دو خاک کاهش داد و این اثر در خاک شنی بیشتر از لوم رسی شنی بود. در اثر تلقیح خاک با باکتری باسیلوس ولزنسیس، میانگین وزنی هدایت هیدرولیکی و طول مشخصه تبخیر (Lc​) و پتانسیل ماتریک بحرانی ظرفیت مزرعه (ΨFC) کاهش و زمان مشخصه رسیدن به ظرفیت مزرعه (tFC​) افزایش یافت. تغییرات ویژگی های هیدرولیکی خاک نیز با تراکم جمعیت باکتری تلقیح­شده غیرخطی بود و کارایی غلظت پایین تر باکتری در کاهش تبخیر در برخی شرایط بیشتر بود که احتمال خودمهارگری در تراکم های بالاتر را نشان می­دهد.این  یافته ها ظرفیت مهندسی زیستی برای مهار تبخیر و بهبود آب سبز در خاک های درشت دانه را تایید کرد. توصیه می­شود مطالعات آینده اعتبارسنجی مزرعه ای و تعیین دوز بهینه را مورد بررسی قرار دهند.

کلیدواژه ها:

پلی گاما گلوتامیک اسید ، تبخیر ، خواص هیدرولیکی خاک ، مدل سازی معکوس