تجربه زیسته دانشجویان دکتری دانشگاه کردستان در بازماندگی از ازدواج

هدف از پژوهش حاضر بررسی تجربه زیسته دانشجویان دکتری دارای تاخیر در ازدواج در دانشگاه کردستان بود. در این راستا از روش تحقیق کیفی از نوع پدیدارشناسی توصیفی استفاده شد. میدان مطالعه و جامعه آماری در این پژوهش کلیه دانشجویان دکتری دانشگاه کردستان که دارای تاخیر در ازدواج بودند در نظر گرفته شد؛ پژوهش با روش نمونه­ گیری هدفمند و با استفاده از ابزار مصاحبه نیمه ساختاریافته تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. اشباع نظری در این پژوهش با مصاحبه ۱۹ نفر حاصل شد، لذا حجم نمونه در این مرحله از پژوهش ۱۹ (۱۵ دختر و ۴ نفر پسر) نفر بود. مدت زمان مصاحبه ­ها بین ۴۰ تا ۱۰۰ دقیقه بود. تحلیل مصاحبه­ ها به روش تحلیل هفت مرحله­ ای کلایزی بود و جمع­ آوری و تحلیل داده ها به صورت هم زمان انجام شد، به این صورت که ابتدا مصاحبه ­ها به صورت گفتاری و کلمه کلمه نوشته شد و سپس گزارش مصاحبه ­ها به صورت نوشتاری آماده شد. در مراحل بعدی واحدهای معنایی به صورت جمله از متن گزارش مصاحبه­ ها استخراج و به صورت کدهایی مشخص شد. در ابتدا ۴۷۶ مفهوم استخراج شد که بعد از دسته بندی و ادغام موارد مشابه به ۱۵۷ واحد معنایی تقلیل و نهایتا در ۸ مضمون اصلی دسته­ بندی شد. جهت قابلیت اعتماد یافته­ های پژوهش نیز از طریق ارسال ایمیل به چند نفر از شرکت کنندگان و تائید نتایج تحلیل مصاحبه از طرف آن ها از صحت یافته­ ها اطمینان حاصل شد. نتایج یافته­ ها نشان داد که عوامل موثر بر تاخیر و بازماندگی از ازدواج دانشجویان شامل ۶ مضمون اصلی؛ تحولات اجتماعی- فرهنگی، عوامل اقتصادی، عوامل خانوادگی، عوامل مربوط به شرایط شغلی، عوامل فردی و عوامل دولتی- حکومتی است و پیامدها و تبعات تاخیر در ازدواج دارای دو مضمون اصلی پیامدهای منفی و پیامدهای مثبت بود که پیامدهای منفی دارای ۶ مضمون فرعی؛ فردی/ شخصی؛ اجتماعی/ فرهنگی؛ خانوادگی؛ اقتصادی؛ سیاسی و فردی بود و پیامدهای مثبت تنها شامل پیامدهای فردی می­شد.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، بازماندگی از ازدواج ، دانشجویان دکتری