گیاهان اصلاح ژنتیکی شده و حساسیت غذایی

استفاده از مهندسی ژنتیک در عرصه تولید محصولات کشاورزی و تغییر مواد ژنتیکی موجودات زنده از طریق انتقال ژن از یک موجود به موجود دیگر، منجر به توسعه روزافزون مواد غذایی اصلاح شده ژنتیکی شده است. این امر از یک سو باعث افزایش بازدهی تولید موادغذایی شده اما از سوی دیگر با ورود مواد غذایی اصلاح شده ژنتیکی در زنجیره غذایی انسان، نگرانی هایی در ارتباط با خطرات بالقوه ناشی از تولید و مصرف این گونه مواد ایجاد و پرسش های متعددی را در زمینه احتمال بروز عوارض نامطلوب مانند حساسیت غذایی، افزایش مقاومت نسبت به آنتی بیوتیک ها، اثرات مخرب محیطی و انتقال افقی ژن ها در جامعه مطرح کرده است. اولین محصول غذایی مهندسی ژنتیک شده (گوجه فرنگی)، در سال ۱۹۹۶ معرفی شد و به دنبال آن ذرت، سویا، پنبه، کلزا، سیب زمینی، پاپایا، یونجه، کدو و چغندرقند با صفات ژنتیکی خاص با موفقیت توسعه یافتند و تجاری سازی شدند. ایمنی زیستی، مجموعه ای از تدابیر، سیاست ها، مقررات و روش هایی برای تضمین بهره برداری از فواید فناوری زیستی جدید و پیشگیری از آثار سوء احتمالی کاربرد این فناوری بر تنوع زیستی، سلامت انسان، دام، گیاه و محیط زیست است. اگرچه ایمنی هر محصول جدید تراریخته قبل از تجاری سازی توسط مقامات نظارتی مختلف در سراسر جهان ارزیابی می شود، اما بحث عمومی در مورد ایمنی غذایی و حساسیت زایی گیاهان تراریخته و خوراک حاصل از این گیاهان، کاهش نیافته است. برای ارزیابی ایمنی و پتانسیل حساسیت زایی محصولات تراریخته روش هایی وجود دارد. هدف از این مقاله ارزیابی پتانسیل حساسیت زایی گیاهان تراریخته بر اساس مقالات علمی و منابع معتبر کدکس، در این زمینه است.

کلیدواژه ها:

Genetic Engineering ، Safety Assessment ، Allergenicity ، Food Allergy. ، مهندسی ژنتیک ، ارزیابی ایمنی محصولات ، حساسیت زایی ، حساسیت غذایی.