تعیین میزان تاثیر روان درمانی جمعی بر ناامیدی و خود کنترلی دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول (راهنمایی) شهرستان شهرکرد

احساسات بخش مهمی از ماهیت انسان است که در اکثر مواقع به صورت غیرارادی در فرد بروز پیدا می کند. ما در طول زندگی احساسات مثبت و منفی زیادی تجربه می کنیم. ناامیدی یکی از این احساسات است که معمولا فرد با عدم قدرت و عدم توانایی در دستیابی به اهداف و آرزوهای خود آن را حس می کند. این افراد احساس می کنند موفقیت هایی که در زندگی خود می خواستند به دست نیامده و آینده آنها مبهم خواهد بود. پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان تاثیر روان درمانی جمعی بر ناامیدی و خودکنترلی دانش آموزان راهنمایی منطقه شهرکرد انجام شد. بدین منظور از جامعه آماری دانش آموزان دختر ۱۲۰ نفر به صورت تصادفی ساده انتخاب و پرسشنامه های انگیزش پیشرفت اجرا شد و ۶۰ نفر از افرادی که یک انحراف معیار از میانگین پایین تر بودند برای مطالعه انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جهت آزمایش گمارده شدند. دو گروه پرسشنامه انگیزش پیشرفت، آزمون پشتکار را تکمیل کردند. افراد گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه یک ساعته در آموزش امیددرمانی شرکت کردند و پس از پایان دوره پرسشنامه ها مجددا بر روی هر دو گروه آزمایش و کنترل انجام شد. در نهایت اطلاعات گردآوری شده جمع توسط نرم افزار SPSS و با استفاده از آزمون کوواریانس تجزیه و تحلیل شد. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که روان درمانی جمعی بر افزایش میزان انگیزش پیشرفت و ناامیدی (p=۰.۰۰۰۰۰۵) تاثیر دارد، اما بر افزایش پشتکار (p=۰.۰۵۴) تاثیر ندارد.

کلیدواژه ها:

روان درمانی جمعی ، پیشرفت تحصیلی ، ناامیدی ، خودکنترلی