گزارش آلودگی انگلی آبشش ماهیان برزم، حمری و تیلاپیای زیلی در رودخانه کارون

زمینه و هدف: رودخانه کارون به عنوان یک اکوسیستم آبی مهم، زیستگاه گونه های متعدد ماهیان بومی و غیربومی است. این مطالعه با هدف شناسایی اولیه جامعه انگلی سه گونه ماهی باارزش شامل دو گونه بومی (برزم و حمری) و یک گونه غیربومی (تیلاپیای زیلی) در این رودخانه انجام شد. مواد و روش ها: در مجموع ۴۰ قطعه ماهی (۱۰ عدد برزم: Luciobarbus pectoralis، ۱۰ عدد حمری: Barbus luteus و ۲۰ عدد تیلاپیای زیلی: Coptodon zilli) از رودخانه کارون صید و به آزمایشگاه منتقل شدند. پس از بیومتری، کالبدشکافی کامل انجام و اندام های مختلف از جمله آبشش، کبد، طحال و روده مورد بررسی قرار گرفتند. برای بررسی انگل های آبششی، نمونه هایی از بافت آبشش در پلیت پتری حاوی آب مقطر قرار داده شده و با کمک پنس تشریحی باز و مخلوط گردید. سپس نمونه ها بر روی لام مرطوب قرار داده شده و زیر میکروسکوپ نوری مطالعه شدند. یافته ها: بررسی ها نشان داد که تمامی آلودگی های انگلی به طور انحصاری در بافت آبشش متمرکز بودند و هیچ انگلی در سایر اندام های بررسی شده (کبد، طحال و روده) مشاهده نشد. در ماهی برزم تنها Dactylogyrus sp. شناسایی شد. ماهی حمری به دو گونه Dactylogyrus sp. و متاسرکاردیای دیژن آلوده بود. ماهی تیلاپیای زیلی متنوع ترین جامعه انگلی را داشت که شامل Cichlidogyrus sp.، Microcotyle sp. و متاسرکاردیای دیژن می شد. نتیجه گیری: یافته ها الگوی متفاوت آلودگی را بین گونه های بومی و غیربومی نشان داد و تمرکز انحصاری تمامی انگل ها بر روی آبشش را آشکار کرد. این امر می تواند پیامدهای پاتولوژیک شدیدی برای سلامت ماهی داشته و لزوم مطالعات آینده برای درک دلایل این الگوی استقرار و پیامدهای اکولوژیک آن را خاطرنشان می سازد.

کلیدواژه ها:

انگل شناسی آبزیان ، مونوژن ، متاسرکاردیای دیژن ، ماهیان بومی ، ماهیان غیربومی