مروری بر نقش آنتی ژن های Toxoplasma gondii در ایمونوتراپی سرطان در دامپزشکی

سرطان یکی از علل اصلی مرگ ومیر در حیوانات است و درمان های متعارف شامل جراحی، شیمی درمانی و پرتودرمانی با محدودیت هایی از جمله عوارض جانبی، مقاومت دارویی و عود بیماری مواجه هستند. ایمونوتراپی به عنوان یک رویکرد نوین، با تحریک سیستم ایمنی میزبان به مبارزه با تومور می پردازد. در این میان، آنتی ژن های Toxoplasma gondii به دلیل توانایی منحصر به فرد در القای پاسخ ایمنی قوی سلولی Th۱، مورد توجه قرار گرفته اند. این آنتی ژن ها از جمله پروتئین های سطحی (SAGs) و ترشحی (GRA, ROP, MIC) با مدولاسیون مسیرهای سیگنالینگ کلیدی مانند NF-κB و STAT، منجر به فعال سازی سلول های دندریتیک، تولید سیتوکین های ضدتوموری نظیر IL-۱۲ و IFN-γ، تقویت سلول های T سیتوتوکسیک (CD۸⁺) و سلول های NK، و همچنین مهار جمعیت های سرکوب گر ایمنی مانند Tregها و MDSCs می شوند. مطالعات پیش بالینی در مدل های سرطان پستان، گلیوبلاستوما و کولورکتال، اثربخشی این آنتی ژن ها را در کاهش حجم تومور، مهار متاستاز و القای حافظه ایمونولوژیک نشان داده اند. اگرچه چالش هایی در زمینه ایمنی زیستی و تفاوت های بین گونه ای وجود دارد، اما توسعه سویه های تضعیف شده و سیستم های نانوحامل برای تحویل هدفمند آنتی ژن، همراه با ترکیب با مهارکننده های نقاط کنترلی ایمنی، آینده ای امیدوارکننده را برای استفاده بالینی از این رویکرد نوین در ایمونوتراپی سرطان حیوانات رقم می زند.

کلیدواژه ها:

سرطان ، ایمنوتراپی ، توکسوپلاسما گوندیی ، ایمنی