ارزیابی یکساله تغییرات رفتاری سگ های نر پس از عقیم سازی

زمینه مطالعه و هدف: عقیم سازی یکی از پرکاربردترین مداخلات جراحی دامپزشکی است. با این حال، اثرات رفتاری این جراحی، به ویژه در سگ های نر خانگی، همچنان محل بحث و در برخی موارد متناقض گزارش شده است. این مطالعه با هدف بررسی تغییرات رفتاری سگ های نر بالغ در یک بازه پیگیری یک ساله و بر اساس ارزیابی مستقیم صاحبان طراحی و اجرا شد. روش کار: در این مطالعه، ۶۰ سگ نر بالغ که صاحبانشان تصمیم به انجام جراحی عقیم سازی انتخابی داشتند مورد بررسی قرار گرفتند. ارزیابی های رفتاری در چهار مقطع زمانی شامل پیش از جراحی (T۱) و به فاصله چهار (T۲)، هشت (T۳) و دوازده ماه (T۴) پس از آن انجام شد. داده ها از طریق پرسشنامه نیمه ساختار یافته برگرفته از ابزار معتبر C-BARQ و مصاحبه مستقیم و هدایت شده با صاحبان جمع آوری گردید. این پرسشنامه حوزه های متنوع رفتاری را در بر می گرفت و هر آیتم بر اساس یک مقیاس هشت درجه ای امتیازدهی می شد. به منظور بررسی تغییرات در طول زمان، داده ها با استفاده از آنالیز واریانس با اندازه گیری های مکرر تحلیل شدند و در مواردی که اختلاف ها معنادار بود، آزمون های تعقیبی بونفرونی اصلاح شده برای مقایسه با وضعیت پایه (T۱) به کار گرفته شد. نتایج: پیگیری یک ساله نشان داد که عقیم سازی در سگ های نر بیش از همه بر رفتارهای جفت گیری اثر گذاشت و این رفتار از حدود چهار ماه پس از جراحی به طور قابل توجهی کاهش یافت و تا پایان مطالعه پایدار ماند. هم زمان، پرسه زنی و تمایل به فرار هم افت محسوسی داشت. در زمینه پرخاشگری، بیشترین کاهش مربوط به واکنش به غریبه ها و اشیاء بود، در حالی که پرخاشگری نسبت به سگ های دیگر تنها در پایان سال کاهش معنی دار نشان داد. برخی رفتارها مثل پارس کردن و سطح فعالیت کلی از نیمه دوم سال کمتر شدند. در مقابل، پرخاشگری نسبت به اعضای خانواده تغییر معناداری نکرد و سایر شاخص ها مانند اضطراب جدایی، رفتارهای اجباری و خواب نیز ثابت ماندند. نتیجه گیری: به طور کلی، عقیم سازی موجب کاهش انتخابی برخی رفتارهای مربوط به جفت گیری و پرخاشگرایانه در سگ های نر شد، اما تاثیر محدودی بر رفتارهای اضطرابی و اجباری داشت. این نتایج بر اهمیت رویکرد رفتاری و آموزش واقع گرایانه صاحبان پیش از تصمیم گیری برای عقیم سازی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

عقیم سازی ، رفتار ، سگ