بهبود قابلیت اطمینان در سیستم های توزیع شده با فازی

قابلیت اطمینان نرم افزار در سیستم های توزیع شده همواره یکی از نگرانی های اساسی برای تمامی ذی نفعان، به ویژه برای عرضه کنندگان و کاربران نرم افزارهای کاربردی بوده است. مدل های متعددی برای ارزیابی قابلیت اطمینان سیستم های توزیع شده وجود دارد. ارزیابی قابلیت اطمینان در سیستم های توزیع شده نیازمند بررسی قابلیت اطمینان تک تک مولفه ها و عوامل درگیر در برنامه های توزیع شده می باشد. در این مقاله، روش های موجود در زمینه قابلیت اطمینان در سیستم های توزیع شده بیان می گردد و در عین حال هنوز نیاز به مدلی جامع برای بهبود قابلیت اطمینان برنامه های در حال اجرا در سیستم های توزیع شده وجود دارد. مقاله حاضر، با بررسی عوامل موثر بر قابلیت اطمینان در سیستم های توزیع شده به ارائه مدل فازی جهت بهبود قابلیت اطمینان در این سیستم ها می پردازیم. ابتدا اهمیت قابلیت اطمینان در محیط های مختلف محاسباتی همچون محاسبات ابری، محاسبات شبکه ای، و معماری های سرویس گرا در سیستم های توزیع شده بیان می شود. سپس عوامل بالقوه و چالش های مهمی که برای تحقق سیستم های توزیع شده با قابلیت اطمینان بالا حیاتی اند از جمله تشخیص، بازیابی و حذف خطا از طریق آزمون یا تکنیک های تکرار توضیح داده می شود. در ادامه، مدل های پژوهشی مختلفی که به پیش بینی یا اندازه گیری قابلیت اطمینان نرم افزار در سیستم های توزیع شده ارائه کرده اند، بررسی شده اند. در پایان، محدودیت های مدل های موجود مورد بحث قرار گرفته و مدل پیشنهادی فازی مطرح می گردد و در نهایت مسیرهای پژوهش آینده برای بهبود قابلیت اطمینان برنامه های توزیع شده در محیط های واقعی پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

قابلیت اطمینان ، سیستم توزیع شده ، منطق فازی