کاربست هوش مصنوعی در آموزش هنر معاصر: یک تحلیل اجتماعی–سیاست گذارانه

گسترش سریع هوش مصنوعی در دهه اخیر، آموزش هنر معاصر را با تحولات بنیادین در سطوح آموزشی، نهادی و فرهنگی مواجه ساخته است. این پژوهش با اتخاذ رویکردی اجتماعی–سیاست گذارانه، به بررسی نحوه به کارگیری هوش مصنوعی در آموزش هنر معاصر و پیامدهای آن بر فرایند یاددهی–یادگیری، نقش هنرجو و مدرس، و ساختارهای تصمیم گیری آموزشی می پردازد. روش پژوهش حاضر کیفی و مبتنی بر تحلیل انتقادی منابع نظری، مطالعات بین المللی و اسناد سیاستی مرتبط با آموزش هنر و فناوری های نوین است. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی، ضمن فراهم سازی فرصت هایی چون گسترش دسترسی آموزشی، تنوع ابزارهای خلاقانه و بازتعریف شیوه های آموزش هنر، چالش هایی همچون تشدید نابرابری آموزشی، همسان سازی فرهنگی، ابهام در مفهوم خلاقیت هنری و کاهش نقش عاملیت انسانی را نیز به همراه دارد. بر این اساس، پژوهش بر ضرورت تدوین سیاست های فرهنگی و آموزشی آگاهانه، بومی محور و اخلاق مدار تاکید می کند تا بهره گیری از هوش مصنوعی در آموزش هنر معاصر، در تعادلی میان نوآوری فناورانه و حفظ ارزش های انسانی، فرهنگی و انتقادی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش هنر معاصر ، تحلیل اجتماعی ، سیاست گذاری فرهنگی ، فناوری های نوین آموزشی