مدل یابی روابط ساختاری قدرت ایگو با رضایت زناشویی با نقش میانجی همدلی معلمان

پژوهش حاضر با هدف مدل یابی روابط ساختاری قدرت ایگو با رضایت زناشویی و نقش میانجی همدلی در میان معلمان متاهل شهرستان نکا انجام شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل ۱۰۰۰ معلم متاهل شهرستان نکا در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ است. برای نمونه گیری، از روش تصادفی طبقه ای استفاده شد تا هر دو جنسیت (مرد و زن) و مقاطع تحصیلی (ابتدایی، متوسطه اول و متوسطه دوم) به طور متناسب در نمونه نمایندگی شوند. بر اساس فرمول کوکران، حجم نمونه پژوهش حدود ۲۸۰ نفر برآورد شد. ابزار اصلی جمع آوری داده ها در این پژوهش، پرسشنامه های استاندارد بود. برای سنجش قدرت ایگو، از سیاهه روان شناختی قدرت ایگو مارک استروم (۱۹۹۷) با ۶۴ سوال استفاده شد که دارای اعتبار و پایایی مناسبی در مطالعات مختلف است. برای اندازه گیری همدلی، از پرسشنامه همدلی زناشویی محرابیان و اپستاین (۱۹۷۲) با ۳۳ گویه استفاده شد که ضریب پایایی آن در این پژوهش ۰.۸۴ گزارش شده است. همچنین برای سنجش رضایت زناشویی، پرسشنامه انریچ (۱۹۸۶) با ۴۷ سوال به کار گرفته شد که اعتبار و پایایی آن در پژوهش های قبلی تایید شده است. نتایج نشان داد که قدرت ایگو تاثیر مثبت و معناداری بر رضایت زناشویی دارد (ضریب استاندارد شده ۰.۲۵)، همچنین همدلی نیز تاثیر معناداری بر رضایت زناشویی داشت (ضریب استاندارد شده ۰.۴۰). علاوه بر این، قدرت ایگو از طریق همدلی بر رضایت زناشویی تاثیر غیرمستقیم دارد (ضریب استاندارد شده ۰.۱۴) که نقش میانجی همدلی را تایید می کند. این یافته ها از تاثیر مثبت و متقابل قدرت ایگو و همدلی در بهبود رضایت زناشویی حکایت دارند و بر اهمیت این دو متغیر در ارتقای کیفیت روابط زناشویی معلمان تاکید دارند. مدل ساختاری پژوهش با شاخص های برازش مطلوب (CFI = ۰.۹۸۱، RMSEA = ۰.۰۴۲) نشان دهنده تطابق خوب مدل با داده ها بود.

کلیدواژه ها:

مدل یابی روابط ساختاری ، قدرت ایگو ، رضایت زناشویی ، همدلی ، معلمان متاهل