تاثیر انتشار گازهای گلخانه ای و بهره برداری از منابع طبیعی بر پایداری محیط زیست

در این پژوهش تاثیر انتشار گازهای گلخانه ای، ردپای اکولوژیکی و رانت جنگل و معدن بر پایداری محیط زیست در قالب ضریب ظرفیت بار (LCF) مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور از داده های دوره زمانی ۲۰۲۱-۱۹۹۳ و رهیافت هم جمعی مدل خودتوضیحی با وقفه های گسترده (ARDL) بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که در بلندمدت تمامی متغیرها به غیر از رانت استخراج از معادن تاثیر معنی داری بر پایداری زیست محیطی دارند. بر اساس یافته ها، انتشار گازهای گلخانه ای بیشترین تاثیر منفی را بر پایداری محیط زیست داشته و افزایش آن به طور معناداری موجب کاهش LCF می شود. به طوری که با یک درصد افزایش در انتشار گازهای گلخانه ای، ضریب ظرفیت بار در بلندمدت و کوتاه مدت به ترتیب حدود ۲۰/۱ و ۷۳/۰ درصد کاهش می یابد. همچنین، افزایش ردپای اکولوژیکی و رانت برداشت از جنگل اثرات مخربی بر شاخص پایداری به جای می گذارند. به طوری که با یک درصد افزایش در رانت برداشت از جنگل، انتظار می رود که ضریب ظرفیت بار در بلندمدت و کوتاه مدت به ترتیب حدود ۱۰/۰ و ۰۶/۰ درصد کاهش پیدا کند. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود که سیاست هایی نظیر سرمایه گذاری در انرژی های تجدیدپذیر توام با حذف تدریجی سوخت های فسیلی از سبد انرژی کشور به سبب کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و همچنین، سیاست حفاظت از جنگل ها با اجرای سیستم جنگل داری پایدار در اولویت قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

پایداری محیط زیست ، انتشار گازهای گلخانه ای ، جنگل ، معدن ، ردپای اکولوژیکی